رجب ، شعبان و رمضان ، بسيار استغفار كنند و در محضر خداى متعال احساس شرمندگى و خجالت‌زدگى داشته باشند . اگر انسان در زندگى ذكر داشته باشد و همواره ياد خداوند همراه او باشد ، به تقوا دست مىيابد . امّا آنچه مهم‌تر است اينكه ، ياد خداوند به واسطهء نماز ، قرآن و ساير ارزش‌هاى معنوى و تقويت ارتباط با خالق يكتا ، موجب پديد آمدن ملكهء تقوا در وجود آدمى مىشود . به عبارت روشن‌تر وقتى انسان به ياد خداوند بوده و با عبادات مأنوس باشد ، حالتى پيدا مىكند كه خودبه‌خود و به طور ناخودآگاه ، از گناه و معصيت پرهيز مىكند و در وقت انجام واجبات ، متلاطم شده و به اداى فريضه مىپردازد . ماه رجب ، فرصتى است براى دستيابى به ملكهء تقوا و كسى كه توجّه داشته باشد ، مىتواند در اين سه ماه ، ملكهء عدالت و تقوا پيدا كند . مىتواند براى چشم و گوش و زبان خود و مهم‌تر از آن براى دل خود ، درب و دربان درست كند . مىتواند اعضا و جوارح خويش را به كنترل در آورد . حتّى مىتواند از ورود وسوسه‌ها و تخيّل‌ها و توهم‌ها به دل خويش جلوگيرى كند . چنين كسى مىتواند نفى خواطر داشته باشد . رسيدن به اين مقام ، به راحتى امكان‌پذير نيست ، ولى نزول باران رحمت الهى در ماه رجب ، راه را هموار مىكند و موانع را بر طرف مىسازد . لذا اينكه توصيه مىشود همه به ويژه جوانان عزيز بايد خود را در معرض نسيم رحمانى قرار دهند و از اين فرصت‌هاى گرانقدر بهره‌مند شوند ، به خاطر اين است كه رسيدن به مقامات والاى معنوى و عرفانى كه در حالت عادى بسيار مشكل است ، در اين‌گونه فرصت‌ها ميسّر مىشود . در ماه‌هاى مبارك رجب ، شعبان و رمضان ، انسان مىتواند راه صد ساله را در يك شب بپيمايد ، به شرط آنكه خود را در معرض باران بىكران رحمت و مغفرت پروردگار قرار دهد .